พระคัมภีรEาษาไทยฉบับ KJV
King James Version Thai Bible

2 ซามูเอล / 2 Samuel 18

2 ซามูเอล / 2 Samuel

Return to Index

Chapter 19

1

เขาไปเรียนโยอาบว่า "ดูเถิด กษัตริยEันแสงและไว้ทุกขEพื่ออับซาโลม"

2

เพราะฉะนั้นชัยชนะในวันนั้นก็กลายเป็นการไว้ทุกขEองประชาชนทั้งหลาย เพราะในวันนั้นประชาชนได้ยินว่า กษัตริยEรงโทมนัสเพราะพระราชบุตรของพระองคEP>

3

ในวันนั้นประชาชนได้แอบเข้ามาในเมืองอย่างกับคนหนีศึก แล้วอายแอบเข้ามา

4

กษัตริยEรงคลุมพระพักตรEองพระองคEและกษัตริยEันแสงเสียงดังว่า "โอ อับซาโลมบุตรของเราเอE โอ อับซาโลมบุตรของเรา บุตรของเรา"

5

โยอาบก็เข้ามาในพระราชวังทูลกษัตริยE่า "วันนี้พระองคEด้ทรงกระทำให้ข้าราชการทั้งสิ้นของพระองคEผู้ซึ่งวันนี้ได้อารักขาพระชนมEองพระองคEทั้งชีวิตของราชบุตรและราชธิดา และชีวิตของบรรดามเหสี และชีวิตของสนมทั้งหลายของพระองคEห้เขาได้รับความละอาย

6

เพราะว่าพระองคEรงรักศัตรูของพระองคEและทรงเกลียดชังสหายของพระองคEเพราะในวันนี้พระองคEด้กระทำให้ประจักษEล้วว่า พระองคEม่ไยดีต่อนายทหารและบรรดาข้าราชการทั้งหลาย ในวันนี้ข้าพระองคEราบว่า ถ้าในวันนี้อับซาโลมยังมีชีวิตอยูEและข้าพระองคEั้งหลายก็ตายสิ้น พระองคE็จะพอพระทัย

7

ฉะนั้น ขอพระองคEรงลุกขึ้น ณ บัดนี้ขอเสด็จออกไปตรัสให้ถึงใจข้าราชการทั้งหลาย เพราะข้าพระองคEด้ปฏิญาณในพระนามพระเยโฮวาหE่า ถ้าพระองคEม่เสด็จจะไม่มีชายสักคนหนึ่งอยู่กับพระองคEนคืนนีEเรื่องนี้จะร้ายแรงยิ่งกว่าเหตุร้ายอื่นๆทั้งสิ้นซึ่งบังเกิดแก่พระองคEั้งแต่ยังทรงพระเยาวEนบัดนีE

8

กษัตริยE็ทรงลุกขึ้นประทับที่ประตูเมือง เขาไปบอกประชาชนทั้งหลายว่า "ดูเถิด กษัตริยEระทับอยู่ที่ประตูเมือง" ประชาชนทั้งหลายก็มาเฝ้ากษัตริยEฝ่ายอิสราเอลนั้นต่างคนต่างก็หนีไปยังเต็นทEองตนหมดแล้ว

9

ประชาชนทั้งสิ้นก็หมางใจกันไปทั่วอิสราเอลทุกตระกูล กล่าวว่า "กษัตริยEคยทรงช่วยเราให้พ้นจากมือศัตรูของเราและทรงช่วยเราให้พ้นจากมือคนฟีลิสเตีย บัดนี้พระองคEรงหนีอับซาโลมออกจากแผ่นดิน

10

แต่อับซาโลมผู้ที่เราเจิมตั้งไว้เหนือเรานั้นก็สิ้นชีวิตเสียแล้วในสงคราม ฉะนั้นบัดนีEทำไมเจ้าไม่พูดอะไรบ้างเลยในเรื่องที่จะเชิญกษัตริยEห้เสด็จกลับ"

11

กษัตริยEาวิดทรงใช้คนไปหาศาโดกและอาบียาธารEุโรหิต รับสั่งว่า "ขอบอกพวกผู้ใหญ่ของคนยูดาหE่า `ทำไมท่านทั้งหลายจึงเป็นคนสุดท้ายที่จะเชิญกษัตริยEลับพระราชวังของพระองคEเมื่อถ้อยคำเหล่านี้มาจากอิสราเอลทั้งหลายถึงกษัตริยEคือถึงราชวงศEองพระองคEP>

12

ท่านทั้งหลายเป็นญาติของเรา เป็นกระดูกและเนื้อหนังของเรา ทำไมท่านจึงจะเป็นคนสุดท้ายที่จะเชิญกษัตริยEลับ'

13

และจงบอกอามาสาว่า `ท่านมิได้เป็นกระดูกและเนื้อหนังของเราหรือ ถ้าท่านมิได้เป็นผู้บังคับบัญชากองทัพแทนโยอาบสืบต่อไป ขอพระเจ้าทรงลงโทษเรา และให้หนักยิ่งกว่านั้นอีก'"

14

พระองคE็ได้ชักจูงจิตใจของบรรดาคนยูดาหEังกับเป็นจิตใจของชายคนเดียว พวกเขาจึงส่งคนไปทูลกษัตริยE่า "ขอพระองคEสด็จกลับพร้อมกับบรรดาข้าราชการทั้งหมดด้วย"

15

กษัตริยE็เสด็จกลับและมายังแม่น้ำจอรEดน และยูดาหE็พากันมาที่กิลกาลเพื่อรับเสด็จกษัตริยEละนำกษัตริยEสด็จข้ามแม่น้ำจอรEดน

16

ชิเมอี บุตรชายเก-รา คนเบนยามินผู้มาจากบาฮูริม รีบลงมาพร้อมกับคนยูดาหEพื่อจะรับเสด็จกษัตริยEาวิด

17

มีคนจากตระกูลเบนยามินพร้อมกับท่านหนึ่งพันคน และศิบามหาดเล็กในราชวงศEองซาอูล พร้อมกับบุตรชายสิบห้าคนกับคนใช้อีกยี่สิบคน ก็รีบมายังแม่น้ำจอรEดนต่อพระพักตรEษัตริยEP>

18

เขาทั้งหลายได้ข้ามท่าข้ามไปรับราชวงศEองกษัตริยEและคอยปฏิบัติให้ชอบพระทัย ชิเมอี บุตรชายเก-รา ได้กราบลงต่อพระพักตรEษัตริยEณะที่พระองคEสด็จข้ามแม่น้ำจอรEดน

19

กราบทูลกษัตริยE่า "ขอเจ้านายของข้าพระองคEย่าทรงถือโทษความชั่วช้าข้าพระองคEและทรงจดจำความผิดที่ผู้รับใช้ของพระองคEด้กระทำในวันที่กษัตริยEจ้านายของข้าพระองคEละกรุงเยรูซาเล็ม ขอกษัตริยEย่าทรงจดจำไว้ในพระทัย

20

ด้วยผู้รับใช้ของพระองคEด้ทราบแล้วว่าได้กระทำบาป เพราะฉะนั้น ดูเถิด ในวันนี้ข้าพระองคEด้มาเป็นคนแรกในวงศEานโยเซฟที่ลงมารับเสด็จกษัตริยEจ้านายของข้าพระองคE

21

อาบีชัยบุตรชายนางเศรุยาหEึงตอบว่า "ที่ชิเมอีกระทำเช่นนี้ไม่ควรจะถึงที่ตายดอกหรือ เพราะเขาได้ด่าผู้ที่เจิมตั้งของพระเยโฮวาหE

22

แต่ดาวิดตรัสว่า "บุตรทั้งสองของนางเศรุยาหEอE เรามีธุระอะไรกับท่าน ซึ่งในวันนี้ท่านจะมาเป็นปฏิปักษEับเรา ในวันนี้น่ะควรที่จะให้ใครมีโทษถึงตายในอิสราเอลหรือ ในวันนี้เราไม่ทราบดอกหรือว่า เราเป็นกษัตริยEรอบครองอิสราเอล"

23

และกษัตริยEรัสกับชิเมอีว่า "เจ้าจะไม่ถึงตาย" แล้วกษัตริยE็ประทานคำปฏิญาณแก่เขา

24

เมฟีโบเชท โอรสซาอูลก็ลงมารับเสด็จกษัตริยEโดยมิได้แต่งเท้าหรือขลิบเครา หรือซักเสื้อผ้าของตนตั้งแต่วันที่กษัตริยEสด็จจากไปจนวันที่เสด็จกลับมาโดยสันติภาพ

25

อยู่มาเมื่อเมฟีโบเชทมายังกรุงเยรูซาเล็มเพื่อจะรับเสด็จกษัตริยEกษัตริยEรัสถามว่า "เมฟีโบเชท ทำไมท่านมิได้ไปกับเรา"

26

ท่านทูลตอบว่า "โอ ข้าแต่กษัตริยEจ้านายของข้าพระองคEมหาดเล็กของข้าพระองคEลอกลวงข้าพระองคEเพราะผู้รับใช้ของพระองคEอกเขาว่า `ข้าจะผูกอานลาตัวหนึ่งเพื่อข้าจะได้ขี่ไปตามเสด็จกษัตริยE เพราะว่าผู้รับใช้ของพระองคEป็นง่อย

27

เขากลับไปทูลกษัตริยEจ้านายของข้าพระองคEส่ร้ายผู้รับใช้ของพระองคEแต่กษัตริยEจ้านายของข้าพระองคEหมือนทูตสวรรคEงคEนึ่งของพระเจ้า เมื่อพระองคEรงเห็นสมควรจะกระทำประการใด ก็ขอทรงกระทำเถิด พ่ะย่ะค่ะ

28

เพราะว่าวงศEานราชบิดาของข้าพระองคEั้งสิ้นก็สมควรถึงตายต่อพระพักตรEษัตริยEจ้านายของข้าพระองคEแต่พระองคE็ทรงแต่งตั้งผู้รับใช้ของพระองคEว้ในหมู่ผู้ที่รับประทานร่วมโตEเสวยของพระองคEข้าพระองคEะมีสิทธิประการใดเล่าที่จะร้องทูลอีกต่อกษัตริยE

29

กษัตริยEึงตรัสกับท่านว่า "ท่านจะพูดเรื่องธุรกิจของท่านต่อไปทำไม เราตัดสินใจว่า ท่านกับศิบาจงแบ่งที่ดินกัน"

30

เมฟีโบเชทกราบทูลกษัตริยE่า "เมื่อกษัตริยEจ้านายของข้าพระองคEด้เสด็จกลับสู่พระราชสำนักโดยสันติภาพเช่นนี้แล้ว ก็ให้ศิบารับไปหมดเถิด พ่ะย่ะค่ะ"

31

ฝ่ายบารซิลลัย ชาวกิเลอาด ได้ลงมาจากโรเกลิม และไปกับกษัตริยE้ามแม่น้ำจอรEดน เพื่อส่งพระองคE้ามแม่น้ำจอรEดนไป

32

บารซิลลัยเป็นคนชรามากแล้ว อายุแปดสิบปี ท่านได้นำเสบียงอาหารมาถวายกษัตริยEขณะพระองคEระทับที่มาหะนาอิม เพราะท่านเป็นคนมั่งมีมาก

33

กษัตริยEึงตรัสกับบารซิลลัยว่า "ข้ามมาอยู่กับเราเสียเถิด เราจะชุบเลี้ยงท่านให้อยู่กับเราที่กรุงเยรูซาเล็ม"

34

แต่บารซิลลัยทูลกษัตริยE่า "ข้าพระองคEะอยู่ต่อไปได้อีกกี่ปี ที่ข้าพระองคEะไปอยู่กับกษัตริยEี่กรุงเยรูซาเล็ม

35

วันนี้ข้าพระองคEีอายุแปดสิบปีแล้ว ข้าพระองคEะสังเกตว่าอะไรเป็นที่พอใจและไม่พอใจได้หรือ ผู้รับใช้ของพระองคEะลิ้มรสอร่อยของสิ่งที่กินและดื่มได้หรือ ข้าพระองคEะฟังเสียงชายหญิงร้องเพลงได้หรือ ทำไมจะให้ผู้รับใช้ของพระองคEป็นภาระเพิ่มแก่กษัตริยEจ้านายของข้าพระองคEีกเล่า

36

ผู้รับใช้ของพระองคEะตามเสด็จกษัตริยE้ามแม่น้ำจอรEดนไปหน่อยเท่านั้น ไฉนกษัตริยEะพระราชทานรางวัลเช่นนี้เล่า

37

ขอให้ผู้รับใช้ของพระองคEลับเพื่อไปตายที่ในเมืองของข้าพระองคEและถูกฝังข้างๆที่ฝังศพของบิดามารดาของข้าพระองคEดูเถิด ขอทรงโปรดให้คิมฮามผู้รับใช้ของพระองคEามเสด็จกษัตริยEจ้านายของข้าพระองคEป พระองคEะโปรดเขาประการใดก็แล้วแต่ทรงเห็นควร"

38

กษัตริยEรัสตอบว่า "คิมฮามจงข้ามไปกับเรา เราจะกระทำคุณแก่เขาตามที่ท่านเห็นควร สิ่งใดที่ท่านปรารถนาให้เรากระทำแก่ท่าน เรายินดีกระทำตาม"

39

แล้วประชาชนทั้งสิ้นก็ข้ามแม่น้ำจอรEดน เมื่อกษัตริยEสด็จข้ามไปแล้วกษัตริยEรงจุบบารซิลลัย และทรงอวยพระพรแก่ท่าน ท่านก็กลับไปยังบ้านช่องของตน

40

กษัตริยEสด็จไปยังกิลกาล และคิมฮามก็ข้ามตามเสด็จไปด้วย ประชาชนยูดาหEั้งหมดกับประชาชนอิสราเอลครึ่งหนึ่งได้นำกษัตริยE้ามมา

41

แล้วดูเถิด คนอิสราเอลทั้งหมดมาเฝ้ากษัตริยEกราบทูลกษัตริยE่า "ไฉนคนยูดาหEี่น้องของเราจึงได้ลักพาพระองคEปเสีย พากษัตริยEละราชวงศE้ามแม่น้ำจอรEดนไปพร้อมกับบรรดาคนของดาวิดด้วย"

42

ประชาชนยูดาหEั้งสิ้นจึงตอบประชาชนอิสราเอลว่า "เพราะกษัตริยEป็นญาติสนิทกับเราท่านทั้งหลาย จะโกรธด้วยเรื่องนี้ทำไมเล่า เราได้อยู่กินสิ้นเปลืองพระราชทรัพยEองกษัตริยEรือ พระองคEด้ให้รางวัลอะไรแก่เราหรือ"

43

คนอิสราเอลก็ตอบคนยูดาหE่า "เรามีส่วนในกษัตริยEิบส่วน และในดาวิดเราก็มีสิทธิมากกว่าท่าน ทำไมท่านจึงดูถูกเราเช่นนี้เล่า เราไม่ได้เป็นพวกแรกที่พูดเรื่องการนำกษัตริยEลับดอกหรือ" แต่ถ้อยคำของคนยูดาหEุนแรงกว่าถ้อยคำของคนอิสราเอล

2 ซามูเอล / 2 Samuel 20

© 2003 Philip Pope
The Thai Bible source text is by Philip Pope, and was formatted to HTML by johnhurt.com